ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Οι Κάλκες (της Κατερίνας Μερκούρη)

Όταν και το τελευταίο αστέρι γινόταν ευχή, άρχιζαν να εμφανίζονται..
Μαύρες, μικροσκοπικές φιγούρες αναδύονταν μέσα από τα σπλάχνα της γης, σαν σημεία στίξης παραστατικής ανάγνωσης παιδικού παραμυθιού. Γλιστρούσαν μέσα από τις κοχλάζουσες καμινάδες, εισχωρούσαν στις ρωγμές των παλιών σοβάδων, πρόβαλαν μέσα από τις κλειδαριές των ανθρώπινων ψυχών, που ήταν πάντα ανοιχτές στην παγανιά του υπερφυσικού.
Το δέντρο της ζωής, κατασπαραγμένο από τις πολυάριθμες δαγκωματιές έγλυφε τις πληγές του, που επουλώνονταν αναίμακτα,στην διάρκεια του Δωδεκαήμερου.
Εκείνοι, τρομοκρατούσαν τους ανθρώπους, που με πινελιές φόβου τους ζωγράφιζαν μαύρους, αποκρουστικούς, με διαβολικές αγκυλωτές ουρές και κατακόκκινα, πύρινα μάτια … τους ονόμαζαν [καλι]κάντζαρους.
Αλήθεια!, … πόσο φόβο εμπνέει το ‘καλό’!
Μα και οι καλικάντζαροι έτρεμαν τους ανθρώπους … ένας άγνωστος, μυστήριος φόβος τους κατέκλυζε και τους μετέτρεπε σε πλάσματα δαιμονικά,, φασαριόζικα, που παγίδευαν στους ιστούς τους ανυπεράσπιστους θηρευτές.Έρχονταν τότε τα παραμύθια , να καταλαγιάσουν την κρίση, ανατρέποντας πολλές φορές την εικόνα του θύματος-θύτη.
Αλίμονο! Ο πραγματικός εχθρός, ήταν η απαξίωση, που έσβηνε ορθολογιστικά την φλόγα της ακλόνητης πίστης.
Μόνο η Παράδοση, ακούραστος κομιστής ηθών και εθίμων αναβιώνει τα έργα και τις ημέρες των απόκρυφων πλασμάτων, κάθε χρόνο το Δωδεκαήμερο.

2018

Κατερίνα Μερκούρη

Κάλκες: Οι καλικάντζαροι

Διαβάστε και εδώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: