ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ «ανοίγει τον φάκελο» των παραλιών – Έναρξη με το ισχύον νομικό καθεστώς για τις παραλίες – αιγιαλούς (1)

cropped-enotita-saronikou.jpgΕίμαστε στο μέσον της θερινής περιόδου και με λύπη διαπιστώνουμε, ότι στις παραλίες και στους αιγιαλούς της χώρας επικρατεί το απόλυτο χάος, η ασυδοσία, η παρανομία, κλπ. Τα συγκεκριμένα νοσηρά φαινόμενα εντοπίζονται με ιδιαίτερη ένταση και στις παραλίες του παράκτιου μετώπου των παράλιων Δήμων της Αττικής και ιδίως αυτών που βρέχονται από το Σαρωνικό Κόλπο. Ο Δήμος Σαρωνικού, όχι μόνο δεν αποτελεί την ευχάριστη εξαίρεση στο γενικότερο φαινόμενο, αλλά ειδικά φέτος πρωταγωνιστεί στην ανοχή της ασυδοσίας, που παρατηρείται στις ακτές του Δήμου, που διαθέτει ιδιαιτέρως μεγάλη ακτογραμμή. Καθημερινώς, η νομοθεσία παραβιάζεται στις ακτές του Δήμου και η δημοτική αρχή εμφανίζεται, τουλάχιστον, να παρακολουθεί τα φαινόμενα ασυδοσίας και παρανομίας.

Με αφορμή την πρόσφατη συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο της 21ης Ιουνίου 2015, που αφορούσε στο ζήτημα της διαχείρισης των παραλιών στο Δήμο Σαρωνικού, με έμφαση στο ζήτημα των «καντινών», αλλά και τη διαπίστωση, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αγνοεί το νομικό καθεστώς των παραλιών – αιγιαλών και τα δικαιώματά της επ’αυτών, ως κοινοχρήστων, ο σύλλογός μας αποφάσισε να αφιερώσει μία σειρά ενημερωτικών άρθρων, που είμαστε σίγουροι, ότι θα ωφελήσουν τους πολίτες, ασχέτως του τόπου κατοικίας τους, ιδίως όμως όσους κατοικούν ή διαμένουν σε παράλιους Δήμους, όπως ο Δήμος Σαρωνικού.

Το αφιέρωμα του συλλόγου μας στις παραλίες και στους αιγιαλούς ξεκινάει με την παράθεση των βασικότερων στοιχείων του νομικού καθεστώτος που τα διέπει. Το κείμενο, που ακολουθεί, το έχει επιμεληθεί ο πρόεδρος του συλλόγου μας, Δημήτρης Κλούρας, δικηγόρος και τέως Γενικός Γραμματέας Δημόσιας Περιουσίας.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ

PARALIES-17

ΟΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΙΓΙΑΛΟΥΣ

Ο νόμος που καθορίζει το καθεστώς των παραλιών και των αιγιαλών είναι ο 2971/2001, όπως ισχύει σήμερα μετά και τις σημαντικές, αλλά όχι και ορθές τροποποιήσεις του 2014. Οι βασικές έννοιες του συγκεκριμένου νόμου, στις οποίες πρέπει να εστιάσουμε, είναι αυτές του αιγιαλού, της παραλίας και του παλαιού αιγιαλού.

Σύμφωνα, λοιπόν, με το άρθρο 1 του Ν. 2971/2001, οι ορισμοί στις τρεις προαναφερθείσες έννοιες είναι οι ακόλουθοι:

1) Αιγιαλός: «Αιγιαλός είναι η ζώνη της ξηράς, που βρέχεται από τη θάλασσα από τις μεγαλύτερες και συνήθεις αναβάσεις των κυμάτων της».

2) Παραλία: «Παραλία είναι η ζώνη ξηράς που προστίθεται στον αιγιαλό, καθορίζεται δε σε πλάτος μέχρι και πενήντα (50) μέτρα από την οριογραμμή του αιγιαλού, προς εξυπηρέτηση της επικοινωνίας της ξηράς με τη θάλασσα και αντίστροφα».

3) Παλαιός Αιγιαλός: «Παλαιός αιγιαλός είναι η ζώνη της ξηράς, που προέκυψε από τη μετακίνηση της ακτογραμμής προς τη θάλασσα, οφείλεται σε φυσικές προσχώσεις ή τεχνικά έργα και προσδιορίζεται από τη νέα γραμμή αιγιαλού και το όριο του παλαιότερα υφιστάμενου αιγιαλού».

Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Ν. 2971/2001, ο αιγιαλός και η παραλία ανήκουν στα κοινόχρηστα πράγματα, ήτοι στην κοινόχρηστη περιουσία του Δημοσίου, η οποία δεν δύναται να μεταβιβαστεί. Αντιθέτως, ο παλαιός αιγιαλός ανήκει στην ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου, η οποία δύναται να μεταβιβάζεται. Συγκεκριμένα, το άρθρο 2 του Ν. 2971/2001, με τις πέντε παραγράφους του, έχει ως ακολούθως:

«1. Ο αιγιαλός, η παραλία, η όχθη και η παρόχθια ζώνη είναι πράγματα κοινόχρηστα και ανήκουν κατά κυριότητα στο Δημόσιο, το οποίο τα προστατεύει και τα διαχειρίζεται.

«2. Η προστασία του οικοσυστήματος των ζωνών αυτών είναι ευθύνη του Κράτους.

«3. Ο κύριος προορισμός των ζωνών αυτών είναι η ελεύθερη και ακώλυτη πρόσβαση προς αυτές. Κατ’ εξαίρεση ο αιγιαλός, η παραλία, η όχθη και η παρόχθια ζώνη μπορούν να χρησιμεύσουν για κοινωφελείς περιβαλλοντικούς και πολιτιστικούς σκοπούς και για απλή χρήση της παραγράφου 1 του άρθρου 13, καθώς επίσης και για την εξυπηρέτηση υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος.

«4. Στον αιγιαλό, την παραλία, την όχθη και την παρόχθια ζώνη δεν επιτρέπεται η κατασκευή κτισμάτων και εν γένει κατασκευασμάτων, παρά μόνο για την επιδίωξη των σκοπών, που αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο.

«5. Ο παλαιός αιγιαλός και η παλαιά όχθη ανήκουν στην ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου και καταγράφονται ως δημόσια κτήματα«.

Όπως ρητώς αναφέρεται στο άρθρο 13 του Ν. 2971/2001, είναι δυνατή, υπό συγκεκριμένες και αυστηρές προϋποθέσεις, η παραχώρηση της απλής χρήσης του αιγιαλού και της παραλίας. Αυτή η παραχώρηση, ιδίως όταν πρόκειται για παραχώρηση απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας σε Δήμους (οι Κοινότητες έχουν καταργηθεί), γίνεται με κοινή υπουργική απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομικών, όπως ρητώς προβλέπεται στην παράγραφο 5 του άρθρου 13 του Ν. 2971/2001. Ειδικότερα, το άρθρο 13 του Ν. 2971/2001, με τις πέντε παραγράφους του, έχει ως ακολούθως:

«1. Απλή χρήση του αιγιαλού και της παραλίας είναι κάθε χρήση, εφόσον από αυτή δεν παραβιάζεται ο προορισμός τους ως κοινόχρηστων πραγμάτων και δεν επέρχεται αλλοίωση στη φυσική μορφολογία τους και τα βιοτικά στοιχεία τους.

«2. Η παραχώρηση της απλής χρήσης του αιγιαλού και της παραλίας γίνεται με απόφαση του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών έναντι ανταλλάγματος, κατά τις διατάξεις για την εκμίσθωση δημόσιων κτημάτων. Σε ό,τι αφορά αιγιαλό και παραλία που περιβάλλει ή εντός του οποίου βρίσκονται αρχαιολογικοί χώροι, μνημεία και ιστορικοί τόποι, απαραίτητη προϋπόθεση για την παραχώρηση της απλής χρήσης του αποτελεί η σύμφωνη γνώμη του Υπουργού Πολιτισμού.» Σε Ο.Τ.Α., φορείς διοίκησης και εκμετάλλευσης Λιμένων, οργανισμούς κοινής ωφέλειας και Ν.Π.Δ.Δ. η παραχώρηση δύναται να γίνει και απευθείας με ή χωρίς αντάλλαγμα. Σε ιδιωτικό φορέα διαχείρισης η παραχώρηση γίνεται πάντοτε με αντάλλαγμα.

«3. Είναι δυνατή η παραχώρηση, με τη διαδικασία και τους όρους του πρώτου εδαφίου της προηγούμενης παραγράφου, της απλής χρήσης αιγιαλού για την άσκηση δραστηριοτήτων, που εξυπηρετούν τους λουομένους ή την αναψυχή του κοινού (όπως εκμίσθωση θαλάσσιων μέσων αναψυχής, καθισμάτων, ομπρελών, λειτουργία τροχηλάτου αναψυκτηρίου κ.λπ.). Αν παραχωρηθεί η χρήση αιγιαλού για την εκμίσθωση καθισμάτων και ομπρελών, η έκταση αιγιαλού κάθε παραχώρησης δεν δύναται να υπερβαίνει τα πεντακόσια (500) τετραγωνικά μέτρα. Εάν στον ίδιο αιγιαλό υπάρχουν περισσότερες παραχωρήσεις για την εκμίσθωση ομπρελών και καθισμάτων, πρέπει μεταξύ των διάφορων χώρων του αιγιαλού που έχουν παραχωρηθεί να υφίσταται ενδιάμεση απόσταση ελεύθερης ζώνης τουλάχιστον εκατό (100) μέτρων μήκους. Οι διατάξεις του προηγούμενου εδαφίου δεν εφαρμόζονται εάν πρόκειται να παραχωρηθεί αιγιαλός για να εκμισθωθούν καθίσματα και ομπρέλες από εκείνους που έχουν γειτονικά καταστήματα και μόνο για το χώρο εμπρός από τα καταστήματά τους.

«4. Είναι δυνατή η παραχώρηση με τη διαδικασία και τους όρους που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο της παραγράφου 1, χωρίς δημοπρασία, της απλής χρήσης αιγιαλού για ένα χρόνο σε αυτούς που έχουν όμορες ξενοδοχειακές εν γένει επιχειρήσεις, κάμπινγκ ή κέντρα αναψυχής, για τους σκοπούς που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο της προηγούμενης παραγράφου προς εξυπηρέτηση του κοινού. Το αντάλλαγμα για την παραχώρηση της απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας που έχουν ανακηρυχθεί τουριστικά Δημόσια Κτήματα (Τ.Δ.Κ.), ως και των κτισμάτων ή εν γένει των εγκαταστάσεων που υφίστανται επ’ αυτών, καθορίζεται με απόφαση του φορέα που ασκεί τη διοίκηση και διαχείριση των Τ.Δ.Κ., κατά τη διέπουσα αυτόν νομοθεσία. Το αντάλλαγμα, το οποίο δύναται να αναπροσαρμόζεται με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών, για την παραχώρηση της απλής χρήσης αιγιαλού και παραλίας πλην των Τ.Δ.Κ. σε όμορες ξενοδοχειακές επιχειρήσεις που καταβάλλεται στο Δημόσιο, υπολογίζεται από τον πολλαπλασιασμό του ενός δευτέρου (1/2) της τιμής δίκλινου δωματίου μετά λουτρού, χωρίς λοιπές επιβαρύνσεις, όπως η τιμή αυτή καθορίζεται από τον Ε.Ο.Τ. για κάθε ξενοδοχειακή επιχείρηση επί τον αριθμό των κλινών αυτής. Σε περίπτωση που το προκύπτον κατά τα ανωτέρω αντάλλαγμα τελεί σε δυσαναλογία προς το μίσθωμα που προκύπτει βάσει των μισθωτικών συνθηκών της περιοχής ή προς το καθοριζόμενο βάσει του άρθρου 22 του Ν. 2238/1994 (ΦΕΚ 151 Α’), καταβάλλεται στο Δημόσιο το αντάλλαγμα του εδαφίου αυτού. Δυσαναλογία μεταξύ πρώτου και δεύτερου τρόπου υπολογισμού του ανταλλάγματος θεωρείται ότι υπάρχει όπου η μεταξύ τους απόκλιση είναι τουλάχιστον πενήντα εκατοστά (50/100).

«5. Με κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομικών επιτρέπεται η απευθείας παραχώρηση με ή χωρίς αντάλλαγμα της απλής χρήσης του αιγιαλού και της παραλίας σε δήμους και κοινότητες για την άσκηση των δραστηριοτήτων της παραγράφου. 2. Με την ίδια απόφαση καθορίζονται οι όροι, οι προϋποθέσεις, καθώς και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια«.

Σε εκτέλεση της παραγράφου 5 του άρθρου 13 του Ν. 2971/2001, εκδίδονται, σχεδόν ανά έτος, Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις (ΚΥΑ) των Υπουργών Εσωτερικών και Οικονομικών, με τις οποίες παραχωρείται στους Δήμους η διαχείριση των παραλιών – αιγιαλών, έναντι οικονομικού ανταλλάγματος, που καθορίζεται στην εκάστοτε ΚΥΑ. Η τελευταία ΚΥΑ, που εξεδόθη και είναι ακόμη σε ισχύ, είναι η αριθμ. πρωτ. .ΔΔΠ0005159/586Β/7-4-2015, όπως αυτή τροποποιήθηκε με την αριθμ. πρωτ. ΔΔΠ0006856/728Β/8-5-2015 ΚΥΑ. Η ισχύς της ήταν ενός έτους και έληγε την 30-4-2016. Ωστόσο, με σχετική τροπολογία, που ενσωματώθηκε στο άρθρο 56 του Ν. 4384/2016, η ισχύς της ΚΥΑ παρατάθηκε για ένα ακόμη έτος και λήγει την 30-4-2017. Ειδικότερα, στο άρθρο 56 του Ν. 4384/2016 προβλέπονται τα ακόλουθα:

«Η ισχύς της αριθ. ΔΔΠ0005159/586Β ΕΞ 2015/7.4.2015 κοινής απόφασης των Υπουργών Οικονομικών και Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης «Απευθείας παραχώρηση, με αντάλλαγμα, του δικαιώματος απλής χρήσης αιγιαλού, παραλίας, όχθης και παρόχθιας ζώνης μεγάλων λιμνών και πλεύσιμων ποταμών, στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.) Α΄ Βαθμού» (Β΄ 578), όπως ισχύει, παρατείνεται έως 30.4.2017. Συμβάσεις παραχώρησης του δικαιώματος χρήσης σε τρίτους που έληξαν ή λήγουν έως την 30.4 2016, δεν παρατείνονται«.

Οι βασικότερες ρυθμίσεις και αλλαγές της ΚΥΑ 

Η ισχύουσα ΚΥΑ υπήρξε καινοτόμα, καθότι αυστηροποίησε και συστηματοποίησε, σε μεγάλο βαθμό, τις προϋποθέσεις παραχώρησης παραλιών και αιγιαλών στους Δήμους, ευθυγραμμιζόμενη, στο μέτρο του δυνατού, καθότι απαιτείτο και σχετική τροποποίηση του Ν. 2971/2001, με την τότε εκδοθείσα προδικαστική απόφαση του Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), με αριθμ.  646/2015. Ενόψει δε και της οριστικής απόφασης του Ε΄ Τμήματος του ΣτΕ, το οποίο θα συνεδρίαζε με διευρυμένη σύνθεση (επταμελή), κρίθηκε σκόπιμο, η διάρκεια της ΚΥΑ να είναι ενός μόνο έτους, όπως προβλέφθηκε στην τροποποίησή της (δυστυχώς, όπως προανέφερα, η ισχύς της ΚΥΑ παρατάθηκε για ένα ακόμη έτος, με πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση, χωρίς να προηγηθούν οι προβλεπόμενες από την οριστική απόφαση του ΣτΕ, με αριθμ. 3944/2015μεταβολές στη νομοθεσία και στην ΚΥΑ).

Σε κάθε περίπτωση, οι βασικότερες  ρυθμίσεις και αλλαγές με την ισχύουσα ακόμη ΚΥΑ είναι οι ακόλουθες:

1. Για πρώτη φορά δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά, είτε άμεσα είτε έμμεσα, σε δυνατότητα χρήσης τραπεζοκαθισμάτων από καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε σε προηγηθείσες ΚΥΑ. Στο δε παράρτημα της ΚΥΑ, που υπάρχουν οι σχετικές τεχνικές προδιαγραφές, δεν προβλέπεται το παραμικρό για τραπεζοκαθίσματα.

2. Η λωρίδα κατά μήκος της ακτής, που πρέπει να αφήνεται ελεύθερη από την ακτογραμμή για την ελεύθερη κίνηση των λουομένων και την αποφυγή ατυχημάτων, αυξήθηκε από τα τρία μέτρα πλάτος στα 5, τουλάχιστον, μέτρα πλάτος.

3. Ο χώρος για την τοποθέτηση τροχήλατων καντινών μειώθηκε στα 15 μέτρα από τα 30 μέτρα που προβλέπονταν στην προηγούμενη ΚΥΑ.

4. Οι καντίνες πρέπει να απέχουν τουλάχιστον εκατό (100) μέτρα από τις εγκατεστημένες επιχειρήσεις (ξενοδοχεία, κέντρα αναψυχής κτλ). Για τις παραχωρήσεις καντινών δεν ισχύουν οι διατάξεις περί υπαίθριου εμπορίου.

5. Απαγορεύεται οποιαδήποτε κατασκευή, που συνδέεται μόνιμα με το έδαφος (π.χ. πάκτωση με σκυρόδεμα, τσιμεντοστρώσεις, επιχωματώσεις, κλπ.)

6. Απαγορεύεται η τοποθέτηση ηχητικών συστημάτων στο δημόσιο χώρο. Η παραγόμενη στάθμη θορύβου από μουσική ή σχετικές χρήσεις της κύριας επιχείρησης οφείλει να μην ξεπερνάει τα 50 ντεσιμπέλ σε οποιοδήποτε σημείο της παραχωρούμενης επιφάνειας.

7. Απαγορεύονται τα beach – bar στις παραλίες και στους αιγιαλούς.

8. Οι Ο.Τ.Α. Α’ βαθμού έχουν την υποχρέωση να μεριμνούν για τον καθημερινό καθαρισμό των κοινοχρήστων χώρων, την τοποθέτηση καλαίσθητων δοχείων απορριμμάτων και γενικά για την εξασφάλιση της καθαριότητας και της αισθητικής του χώρου της ακτής και του περιβάλλοντος χώρου.

9. Οι Ο.Τ.Α. Α’ βαθμού, μέσω των εντεταλμένων οργάνων τους έχουν υποχρέωση, σε κάθε περίπτωση που διαπιστώνουν καταπατήσεις ή αυθαίρετες επεμβάσεις επί των κοινοχρήστων χώρων, να ενημερώνουν άμεσα τα κατά τόπους αρμόδια Αυτοτελή Γραφεία Δημόσιας Περιουσίας προκειμένου να εισηγηθούν στην Περιφερειακή Διεύθυνση Δημόσιας Περιουσίας για τη λήψη μέτρων προστασίας, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στην κείμενη νομοθεσία.

10. Απαγορεύεται οποιαδήποτε επέμβαση που αλλοιώνει τη φυσική μορφολογία και τα βιοτικά στοιχεία των χώρων αιγιαλού, παραλίας, όχθης και παρόχθιας ζώνης, μεγάλων λιμνών και πλεύσιμων ποταμών καθώς και τον κοινόχρηστο χαρακτήρα αυτών.

11. Σε περίπτωση μεταβίβασης του δικαιώματος παραχώρησης της απλής χρήσης των κοινοχρήστων χώρων από Ο.Τ.Α. Α΄ βαθμού σε επιχείρηση του άρθρου 1 της ΚΥΑ (δημοτική επιχείρηση) ή τρίτο αυτοί καθίστανται συνυπεύθυνοι στις ανωτέρω υποχρεώσεις.

12. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο περαιτέρω υπεκμίσθωση των κοινοχρήστων χώρων από τους μισθωτές.

13. Η προστασία, φροντίδα και συντήρηση του υφισταμένου πρασίνου αποτελεί από κοινού υποχρέωση του αρμόδιου Ο.Τ.Α. και του επιχειρηματία που έχει την εκμετάλλευση του χώρου.

14. Η μέγιστη κάλυψη χρήσης  δεν πρέπει να υπερβαίνει το 50% του παραχωρούμενου χώρου.

Έχοντας υπόψη όλα τα προαναφερθέντα, αναρωτηθείτε κατά πόσο τηρούνται στην πράξη όλα τα προαναφερθέντα … . Στην πράξη, λοιπόν, τόσο Δήμοι, όσο και ιδιώτες επιχειρηματίες, παραβιάζουν κατά κανόνα και συστηματικά το νόμο. Οι δε πολίτες αγνοούν τις προβλέψεις του νόμου, ώστε να προβαίνουν στις δέουσες καταγγελίες, αλλά και να διεκδικούν τα δικαιώματά τους επί τής κοινόχρηστης παραλίας και επί του κοινόχρηστου αιγιαλού.

Ευθύς αμέσως παραθέτω, τόσο το αρχικό κείμενο της ισχύουσας ΚΥΑ του Απριλίου 2015, στη διαμόρφωση της οποίας συνέβαλα, ως Γενικός Γραμματέας Δημόσιας Περιουσίας κατά την επίμαχη περίοδο, όσο και της τροποποιητικής ΚΥΑ του Μαΐου 2015, όπου τροποποιήθηκαν τα άρθρα 2, 3, 6 και 10 της αρχικής ΚΥΑ του Απριλίου 2015:

1) ΑΔΑ: ΩΘ35Η-Δ8Ο – Απευθείας παραχώρηση, με αντάλλαγμα, του δικαιώματος απλής χρήσης αιγιαλού, παραλίας, όχθης και παρόχθιας ζώνης μεγάλων λιμνών και πλεύσιμων ποταμών, στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.) Α΄ Βαθμού

2) ΑΔΑ: Ω5Κ2Η-ΥΩ5 – Τροποποίηση της αριθμ. ΔΔΠ0005159/586Β’ ΕΞ2015/07 Απριλίου 2015 απόφασης παραχώρησης, με αντάλλαγμα, του δικαιώματος απλής χρήσης αιγιαλού, παραλίας, όχθης και παρόχθιας ζώνης μεγάλων λιμνών και πλεύσιμων ποταμών, στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.) Α΄ Βαθμού, (ΦΕΚ 578/Β΄)

STE-5

Η ΑΠΟΦΑΣΗ 3944/2015 ΤΟΥ ΣΤΕ

Η απόφαση του Ε΄ Τμήματος του ΣτΕ, με αριθμ. 3944/2015, η οποία εξεδόθη στα τέλη του 2015, αποτελεί μία ιδιαιτέρως σημαντική απόφαση, θέτει οριστικά στην ορθή βάση τους διάφορα ζητήματα σε σχέση με την προστασία του παράκτιου μετώπου της χώρας, αλλά και με τον τρόπο παραχώρησης της παραλίας και του αιγιαλού στους Δήμους. Επισημαίνω, ότι το ΣτΕ απεφάνθη επί αίτησης ακυρώσεως του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών κατά των προηγούμενων ΚΥΑ, ήτοι αυτών του έτους 2009, αλλά και του έτους 2014, στην οποία επεκτάθηκε η αίτηση ακύρωσης. Στη διαδικασία παρενέβη υπέρ της διατήρησης των δύο ΚΥΑ ο Δήμος Σαρωνικού! Η παρέμβασή του απερρίφθη πανηγυρικώς από το ΣτΕ.

Σε κάθε περίπτωση, το ΣτΕ απεφάνθη οριστικώς, ότι «η συλλήβδην παραχώρηση με την προσβαλλόμενη ΚΥΑ του συνόλου των αιγιαλών της χώρας στους πρωτοβάθμιους Ο.Τ.Α. βρίσκεται εκτός των ορίων της εξουσιοδοτήσεως της παρ. 5 του άρθρου 13 του ν. 2971/2001. Εξάλλου, ενόψει της, κατά τα εκτεθέντα, σημασίας του παράκτιου χώρου ως στοιχείου του φυσικού περιβάλλοντος, κατά την ορθή έννοια του νόμου (βλ. σχετικά και αρ. 9 παρ. 2 και 14 παρ. 6 του νόμου), η αρμοδιότητα παραχώρησης αιγιαλού και παραλίας ανήκει και στον Υπουργό Περιβάλλοντος, από κοινού με τους Υπουργούς Οικονομικών και Εσωτερικών«. Παράλληλα, το ΣτΕ απεφάνθη οριστικώς για τα beach bar και εν γένει για τα αναψυκτήρια στις παραλίες – αιγιαλούς, ότι αποτελούν «μη συμβατές με το χαρακτήρα και τον προορισμό του αιγιαλού, ως κοινόχρηστου φυσικού αγαθού, και ως εκ τούτου αποτελούν μη επιτρεπόμενη χρήση εκ του νόμου«. 

Κατόπιν αυτής της αποφάσεως έπρεπε η κυβέρνηση να προβεί το συντομότερο δυνατό στις ακόλουθες ενέργειες:

1. Να τροποποιήσει την παράγραφο 5 του άρθρου 13 του Ν. 2971/2001, ώστε να συμπεριλάβει στους εκδότες της ΚΥΑ τον Υπουργό Περιβάλλοντος.

2. Να εκδώσει νέα ΚΥΑ, η οποία να μην παραχωρεί συλλήβδην τις παραλίες και τους αιγιαλούς στους Δήμους, αλλά απλώς να θέτει τις προϋποθέσεις και τις προδιαγραφές.

3. Να εξετάζονται από τις κατά τόπους διευθύνσεις Δημόσιας Περιουσίας του Υπουργείου Οικονομικών, σε συνεργασία με τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Εσωτερικών και του Υπουργείου Περιβάλλοντος, αιτήματα των Δήμων για παραχώρηση των παραλιών – αιγιαλών και

4. Να ενισχυθούν με το αναγκαίο προσωπικό και με τις ειδικότητες, που απαιτούνται οι αποδεκατισμένες υπηρεσίες της Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Περιουσίας.

Αντί να συμβούν τα προαναφερθέντα, η κυβέρνηση αρκέσθηκε να δώσει παράταση ενός έτους στην ΚΥΑ του 2015, με τροπολογία που εντάχθηκε στο Ν. 4384/2016, κατά παράβαση του νόμου 2971/2001 και της απόφασης του Ε΄ Τμήματος του ΣτΕ, όπως ορθώς ερμήνευσε το νόμο. Αυτή η ενέργεια της κυβέρνησης θα έχει ολέθριες συνέπειες, κυρίως οικονομικές, αφού θα δημιουργήσει ακυρότητες διαδικασιών, μισθώσεων, κλπ.

Σ’ό,τι αφορά ειδικότερα στην απόφαση 3944/2015 του ΣτΕ, αλλά και στην εμπλοκή τού Δήμου Σαρωνικού, θα επανέλθω σε άλλο άρθρο μου.

PARALIES-18

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΡΜΟΔΙΑ ΕΛΕΓΚΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ

Αρμόδιες για την προστασία των παραλιών – αιγιαλών της χώρας και για τη λήψη μέτρων είναι οι Περιφερειακές Διευθύνσεις Δημόσιας Περιουσίας, με τα υπαγόμενα σ’αυτές Αυτοτελή Γραφεία (πρώην κτηματικές υπηρεσίες), του Υπουργείου Οικονομικών. Ειδικώς δε για τις παραλίες – αιγιαλούς της Αττικής αρμόδια είναι η Περιφερειακή Διεύθυνση Δημόσιας Περιουσίας Αττικής. Σε ορισμένες δε περιπτώσεις (π.χ. ζώνες λιμένων, κλπ) εμπλέκονται και οι κατά τόπους αρμόδιες Υπηρεσίες του Λιμενικού Σώματος (Υπουργείο Ναυτιλίας).

Παράλληλα, υπάρχει συνευθύνη των Δήμων, στους οποίους έχουν παραχωρηθεί οι παραλίες και οι αιγιαλοί, για την παρακολούθηση της τήρησης του νόμου, για τη λήψη των αναγκαίων μέτρων αρμοδιότητάς τους, αλλά και για την ενημέρωση των αρμόδιων Διευθύνσεων της Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Περιουσίας, όταν διαπιστώνουν παραβίαση του νόμου και απαιτείται η λήψη μέτρων από τις συγκεκριμένες Διευθύνσεις. Τέλος, σε παραλίες, που έχουν ειδικό καθεστώς περιβαλλοντικής προστασίας (π.χ. αναγνωρισμένοι υγρότοποι και περιοχές Natura), υπάρχει συναρμοδιότητα και της αρμόδιας Γενικής Γραμματείας του Υπουργείου Περιβάλλοντος.

Σ’ο.τι αφορά ειδικότερα στο Δήμο Σαρωνικού, η αρμοδιότητα για τη διαχείριση των δημοτικών «καντινών», για τις μισθώσεις σε παραλίες – αιγιαλούς και για την καθαριότητά τους έχει ανατεθεί στην Ανώνυμη Δημοτική Μονομετοχική Εταιρεία Σαρωνικού (Α.Δ.Μ.Κ.Ε.Σ.), για την οποία θα ακολουθήσει ειδικό ενημερωτικό άρθρο από το σύλλογο «ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ».

22 Ιουλίου 2016

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ε. ΚΛΟΥΡΑΣ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: